Cüneyt Şaşmaz
Zaman Seninle Durdu, Atam: 10 Kasım Sorumluluktur!
Zaman seninle durdu, Atam…
10 Kasım 1938…
O sabah bir devir kapandı.
Bir fikir değil.
Atatürk’ü kaybettik diye ağlayanlar çok oldu.
Onun bıraktığı Cumhuriyet’i koruyanlar ise hep az kaldı.
Bugün asıl mesele gözyaşı değil.
Asıl mesele; o aklın, o cesaretin ve o inatçı bağımsızlık fikrinin hâlâ ayakta durup durmadığıdır.
Unutmadık.
Ama unutmamak yetmez.
Hatırlamak da yetmez.
Onun savunduğu her şeyin bugün de savunulması gerekir.
Aksi halde anmak, boş bir ritüele dönüşür.
10 Kasım’ın anlamı gözyaşı değil, sorumluluktur.
Sorumluluk alınmazsa, anma da yalandır.
Atatürk Tanrı değildir.
10 Kasım 1938…
O sabah bir devir kapandı.
Bir fikir değil.
Atatürk’ü kaybettik diye ağlayanlar çok oldu.
Onun bıraktığı Cumhuriyet’i koruyanlar ise hep az kaldı.
Bugün asıl mesele gözyaşı değil.
Asıl mesele; o aklın, o cesaretin ve o inatçı bağımsızlık fikrinin hâlâ ayakta durup durmadığıdır.
Unutmadık.
Ama unutmamak yetmez.
Hatırlamak da yetmez.
Onun savunduğu her şeyin bugün de savunulması gerekir.
Aksi halde anmak, boş bir ritüele dönüşür.
10 Kasım’ın anlamı gözyaşı değil, sorumluluktur.
Sorumluluk alınmazsa, anma da yalandır.
Atatürk Tanrı değildir.
Hiçbir zaman da Tanrıcılık oynamamıştır.
O, kendini ilahlaştırmayan, üç sarıdan uzak duran bir liderdi; altının sarısı, kadın baldırının sarısı ve rütbenin yaldızlı sarısı.
Bugün bir oy için “Sayın Öcalan”, “Sayın Barzani” diyebilenler, Atatürk’ün adını anınca küfür kıyamet koparıyorsa, bu 10 Kasım’da susulacak bir mesele değildir.
Aynı suda iki kez yıkanılmaz.
Onun adını kirli ağızlarla anmak, sorumluluktan kaçmaktır; hatırlamak değil, ihanettir.
Gazi, en zor şartlarda hokkabazlığa kafa yormadı, olmayacak duaya amin demedi.
Çağın ruhuna hitap etti.
Laik, çağdaş, ulus devlet Türkiye Cumhuriyeti’ni kurdu.
Osmanlı içeriden o kadar çürümüştü ki kurtarılamazdı.
Sykes-Picot, dönemin paylaşım planıydı.
Mustafa Kemal işgali bitirdi, sonra aynı Batı ile Lozan’da masaya oturdu.
Bu ne teslimiyet ne romantizm; realist bir bağımsızlık iradesiydi.
O irade bugün de sınanıyor.
Altı ok, dışarıdan alınan fikirlerin Türkiye’ye özgü senteziyle şekillendi.
Milliyetçilikle yetinilmedi, halkçılıkla farklı kimlikler aynı çatı altında toplandı.
Laiklik, İslam dünyasında ilk kez farklı din ve mezhepleri ortak vatandaşlıkta birleştirdi.
Ümmet kültürü yerine yurttaş kavramını getirdi.
Bu, bir “değer” değil, kurucu iradedir.
Devletin kemiklerine işlemiştir.
Bugüne kadar etnik ve dinî boğazlaşmalar içinde ülke parçalanmadıysa, bunu özellikle laikliğe borçluyuz.
Laikliği savunmamak, Cumhuriyet’i savunmamaktır.
Mustafa Kemal süpermen değildi.
Realist, pragmatik bir pratisyendi.
Romantik politika yapmadı.
Hem yerli hem evrenseldi.
Bugün hayatta olsaydı, yine çağın ruhuna hitap eder, Gordion düğümünü çözerdi.
Batılı partneriyle tango yapar, zeybek oynardı.
Halaya durmazdı.
Çünkü bağımsızlık, duygusallıkla değil, akılla korunur.
Bugünden dün hakkında ahkâm kesenler sorsun:
O günün seçmeninin, vekilinin, bürokratının ufku nereye kadardı?!
Laik cumhuriyete, birey olmaya kaç tanesi hazırdı?!
Biat kültüründe eleştiri hangi kesimde yeşermişti?!
Eleştirenlerin niyeti 1923’ü ileri taşımak mıydı, yoksa saltanat ve hilafeti geri getirmek mi?!
Atatürk’ü yerden yere vuranın kul hakkı diye bir derdi yoktur.
Taş Devri taşlar bittiği için bitmedi.
Fikirler de unutulduğu için ölmez; savunulmadığı için ölür.
10 Kasım’da gözyaşı dökmek kolaydır.
Zor olan, onun savunduğu laik, bağımsız, çağdaş Cumhuriyet’i bugün de ayakta tutmaktır.
Ezcümle:
Unutmamak yetmez.
Hatırlamak yetmez.
Onun fikri hâlâ ayakta duruyorsa, bu bizim sorumluluğumuzdadır.
Sorumluluk alınmazsa, zaman onunla birlikte durmuş olur.
Ama alınırsa, fikir devam eder.
Zaman seninle durdu, Atam.
Fikir ise sorumlulukla yaşar.
Cüneyt Şaşmaz
Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.