Çocuğum kitap oku.

Sen kitap okuyor musun arkadaş.

Off hep bana baskı yaptı abim, oku oku diye.

Dersini çalıştın mı?

Acaba yarın ne sorar hoca, hiç te bakmadım.

Bu kitap ta sarmadı !!!

Yahu şimdi kim okuyacak, zaten zaman mı var?

...

Hepimiz benzer duyguları yaşadık, yaşıyoruz . Yani sihir bunun neresinde?

Geçen gün "Akata Cadı" ile "Nsibidi Yazıtları" serisine başladım, gençler için yazılmış, iyi bir çeviri. Yazarı Nnedi Okorafor. Harry Potter benzeri, sihir dolu. Ama sihir artık kayboldu dünyadan, kovduk. Pan'ı kovduğumuz gibi (pancarın /parfümün dansı - Tom Robbins).

Yıllarca anlattığım başıma geldi, kitaba giremiyorum. 2 sayfa, 5 sayfa... olmadı başa dön.

Sonra bir kaç sözcük yakaladım, söyleyemem büyüsü kaçar. Kitap birden akmaya başladı. Bir kaç saatte bitti, 2. cilde başladım.

...

Iki noktanın önemli olduğunu fark ettim.

Birincisi, bir şey yapmaya zorlanmak . Benim gibi kişilerde ters tepiyor, diğerlerini bilemem. Zaten hiç te anlamadım bir sey yapmak için başkasından TALİMAT BEKLEMEYİ. Yapılacaksa yapılır, niye illa talimat. Yapmayınca ne oluyor, yapınca ne kaybediyorsun. Sürekli bir ayak direme. Yollar hep yokuş olur mu arkadaş, biraz da yokuş aşağı salsak. Peki bu yokuş ta nereden çıktı?

İkincisi yapılacak şeye yük olarak bakmak. Hiç mi sevilecek yanı yok acaba. Yaparken keyifsiz olabilir ama ya o koku yapan lavabonun giderini temizledikten sonra hissettiğin oh beee duygusu. Bunun için bile yapılmaz mı? Bak bir yük kalktı omzundan. Iyi ki yaptın.

...

Sanırım eğitim sisteminde bir sorun var. Bir şeyler öğrenmek güzeldir, ama niye nefret ediyoruz okula gitmekten. Arkadaşlar var en azından, bir sürü farklı ailenin çocukları. Onlardan öğrenecek bir şeyler yok mu?

Yıllar önce Avrupalı bir arkadaş ufkumu açtı. Bak dedi, biz avrupada başarısızlığı notlarız. Mesela sınavda 10 sorudan 5 ini yaptın. Bizde 5 yanlışın var, 10 üzerinden 5 aldın derler. Amerikada bu farklıdır. Aynı durumda aferim 5 tane doğru yapmışsın, 5 aldın, iyi gidiyorsun. Motivasyon farkını görüyor musunuz? Biri başarısızlığı, diğeri başarıyı puanlıyor.

Kitaplarda da bu var.

- Kitap okuman gerek hiç okumuyorsun. Okumazsan ... olursun.

Ben çocuk iken babacığım yorgun argın eve gelir, yemekten sonra bir kitap açar, görebileceğim bir yerde okurdu. Okur muydu, bilmiyorum. Ama onu görünce etkilenip ben de başlardım okumaya. Annem de gazeteleri yere yayar onlarla ilgilenirdi. Eve 3-4 gazete girerdi her gün. Baba ortaokul terk, anne ilkokul mezunu.

...

Bu çocuk müzikle ilgilenmiyor. Sen ilgileniyor musun, bari bir darbuka çal.

Bu çocuk kitap okumuyor. Sen okuyor musun, en azından okur gibi yap.

Çocuğum spor yapmıyor. Sen bari akşam 10 dk yürüyüşe çık, hatta eşini de al yanına.

Yukarıda 2 kriter saydık. Talimat beklemek ve yaptığını yük olarak görmek. TV başında saatlerce oturmanın kaba etlerine nasıl bir yük yarattığının farkında mısın?

Sihir nerede. Sihir her yerde ve hic bir yerde. Önce var olduğuna İNANACAKSIN. Sonra o yumuşacık koltuktan kalkıp ARAYACAKSIN. Bulma garantisi de yok. Onu sihirbaz bilir.