Önceki yazıda tam burada kaldık. Yönetim ve yönetici için çok uğraştık. Bulmuş olabiliriz, kaçmazsa eğer?

Madem kadro tamam, yönetecek bir şeyler bulalım. Yok , valla "laf olsun diye değil". Niyet bu, ya sonuç.... O her zaman kaypaktır. Yoksa milyon milyon milyon bi sürü proje çöpe gitmezdi di mi? Bazen düşünürüm, çöpe giden projeleri (mesela zamanında yazlık diye en güzel yerlere yapılan beton yığınları yerine üretime yatırım yapılsaydı !).

Şimdi yoksul bir ülke olur muyduk gene de?

Bundan milyon yıl önce (bugün bana o kadar uzak geliyor) beyaz yakalı çalışırken değer katan/katmayan işler, zaman yönetimi, hedeflerle yönetim falan bi sürü eğitim aldık. Hepsinin sertifikaları var ama hemen hiçbiri uygulamaya geçmedi desem.

Galiba çoğu eğitim laf olsun diye alınıyor.

Soru gerçek. Neyi YÖNETELİM.

Önceki yazıda boşta kaldı, hadi vitese takalım.

Yönetecek somut bir şeyiniz yoksa ne yönetici ne yönetilen kendini adamaz o işe.

İktisat teorisine de girdik galiba , kaldıysa hala.

Teori der ki,

İktisat (ekonomi), sınırlı kaynaklarla insanların sınırsız ihtiyaçlarını karşılamak amacıyla üretim, dağıtım, tüketim, ticaret ve bölüşüm süreçlerini inceleyen sosyal bir bilimdir. Temel amacı, kıtlık gerçeği altında en doğru tercihleri yaparak refahı artırmak ve ekonomik faaliyetleri analiz etmektir.

Üretimi unuttuk. Tüketim odaklı, ticaret ve dağıtımın belli ellerde toplandığı, bölüşememe odaklı bir dünyada ekonomi biliminden söz edilebilir mi?

Neyi kaçırdık sizce?

Bence amaç kayboldu.

Amaç artık üretmek değil, kısa sürede bol kazanç. En kısa sürede tatil moduna geçmek.

Üretme sözcüğünü de açalım isterseniz.

Yazeka şöyle dedi:

Üretmek, ekonomik bir değer yaratmak, yeni bir fikir/ürün oluşturmak veya canlıları çoğaltmak anlamına gelir. Temelde imal etmek, yaratmak ve meydana getirmekle eş anlamlıdır. Günlük hayatta somut ürünler (fabrika üretimi) veya soyut fikirler (çözüm üretmek) için kullanılır

Ben şöyle anlıyorum (anlamak istiyorum).

İşe yarar bir şeyler ortaya çıkarmak. Geçmişe bir göz attığımda ne işe yaradığını bilmediğim o kadar çok şey yapmışım ki. Bunu farkedince değersiz hissediyor insan.

Yönetmek yada yönetilmek, farketmez. Sürece katkıda bulunmak, somut değer üretmek motivasyon kaynağı olabilir mi sizce?

...

Sabahın 5 inde eve ekmek getirmek için yollara düşen anne yada babanın motivasyonu nedir? Para kazanmak mı? Kazandığı paranın bereketi ile ailesini rahat yaşatmak mı? Rahat yaşatmak yeter mi tatmin mutluluk, huzur için?

Beynini patlatıp bir sanat eseri üretmeye çalışan sanatçının motivasyonu nedir? Para mı, birilerinin bakıp iyi kötü yorum yapması mı? Kimse bakmıyorsa, hele iki kelime etmiyorsa o sanatçı kendini değerli hissedebilir mi?

Üretmek isteyenlerin farkında mıyız? Onlara değerli hissettiriyormuyuz? Yoksa Fast food mantığı cumburlop mideye mi gönderiyoruz sadece.

Ve yarattığımız üretmeden tüketme düzeninde bir şeyler üretmenin anlamına değer katıyor muyuz?

...

Ey bizi kurduğu düzen içinde kümeste yem bekleyen tavuk misali amaçsız et-yumurta makinesine çeviren düzen. Ne olasın emi !

...

Affedin, yazı başlığı boşta kaldı. Neyi yönetelim diye sormuştuk. Yönetecek bir şeyler bulmaya çalıştık yukarıda. Bizi ve paydaşları mutlu edecek, yönettiğimize değecek, katkı koyarsak gurur duyacağımız bir şeyler. Şüphesiz zorunlu olarak yapmamız gereken pek çok sorumluluk var, onlardan kaçamayız ama acaba araya bir AMACI olan, bizi tatmin edecek bir iki şey katamaz mıyız?

Öyle koptuk ki gerçek dünyadan, tavukları bile yönetemiyoruz olması gerektiği gibi. Hatta bazen içimde bir his beliriyor. Acaba onlar mı bizi yönetiyor, kucakta gezen sevimli ev hayvanları misali.

...

Soruyla bitirelim:

Neyi yönetebiliyoruz ?