Söz Değil, Delil Konuşur

Mahkeme salonları, tiyatro sahnesi değildir.
Orada alkış yoktur, slogan yoktur, manipülasyonun hükmü yoktur. Orada yalnızca hukuk vardır. Ve hukuk, duygularla değil; somut delillerle konuşur.
Son dönemde bazı çevreler, duruşma salonlarında sergilenen tavırları, verilen beyanları ya da sanıkların söylemlerini yargılamanın merkezine oturtmaya çalışıyor. Oysa bu yaklaşım, ceza yargılamasının en temel ilkesini ya bilmemekten ya da bilinçli olarak çarpıtmaktan ibarettir.
Ceza yargılamasında sanığın;
yalan söylemesi,
inkâr etmesi,
hatta susması…
Bunların hiçbiri tek başına mahkûmiyet ya da beraat sebebi değildir.
Çünkü modern ceza hukukunda esas olan, “iddia” değil “ispat”tır.
Söz değil, delil belirleyicidir.
Mahkeme, kararını sanığın ne kadar etkileyici konuştuğuna göre değil; dosyaya giren somut delillere göre verir. Kamera kayıtları, banka hareketleri, teknik veriler, yazışmalar, bilirkişi raporları… İşte yargılamanın gerçek zemini budur. Hakim, tüm bu delilleri değerlendirir ve ancak bu değerlendirme sonucunda oluşan vicdani kanaate göre hüküm kurar.
Bu nedenle, duruşma salonlarında yapılan yüksek perdeden savunmaların ya da inkâr stratejilerinin hukuki değeri sınırlıdır. Bunlar ancak bir savunma taktiğidir. Hukuki sonuç doğuran şey ise delillerin ortaya koyduğu gerçekliktir.
Ne yazık ki, bazı muhalif unsurlar bu temel gerçeği tersyüz etmeye çalışıyor. Duruşma salonlarındaki sözleri büyüterek, delilleri gölgeleyerek ve yargı sürecini itibarsızlaştırarak bir algı operasyonu yürütülüyor. Ama bu çaba, hukuk düzenini değil; olsa olsa sosyal medyada bilgi sahibi olmadan fikir sahibi olan kitleleri etkileyebilir.
Hukuk, gürültüye teslim olmaz.
Adalet, sloganla kurulmaz.
Gerçek, eninde sonunda delillerle ortaya çıkar.
Unutulmamalıdır ki; bir davada belirleyici olan, kimin ne dediği değil, neyin ispat edildiğidir. Ve ispat, ancak somut delillerle mümkündür.
Yargılama, sözlerin değil; hakikatin peşindedir.
Ve hakikat, er ya da geç kendisini dayatır.
— Mehmet Demir