Kahramanmaraş merkezli 6 Şubat depremlerinde yaşanan büyük yıkımda binlerce kişi hayatını kaybetti. Vefat edenler toprağa verilirken onlarca kişiyse kayıp. Rönesans Rezidans ve İskenderun enkazlarında kaybolan Nagihan, Esila ve Batuhan’ın aileleri, kayıplarını bulabilmek için 3 yıldır mücadele ediyor.

Türkiye, 6 Şubat gecesi "asrın felaketi" olarak adlandırılan bir kara güne uyandı. 6 Şubat 2023'te önce Kahramanmaraş'ın Pazarcık ilçesi 7.7 büyüklüğündeki depremle sarsıldı. İlk sarsıntı sabah 4.17'de ardından saat 13.24'te Elbistan merkezli 7.6 büyüklüğünde bir deprem daha meydana geldi.

Depremler, 108 bin kilometrekarelik alanda 14 milyon kişi etkilendi.

Resmi verilere göre 53 bin 537 canın yitirildiği, 11 ili vuran o büyük felakette; Kahramanmaraş’tan Hatay’a, Adıyaman’dan Malatya’ya kadar binlerce hikaye yarım kaldı.

Ancak cenazesi bulunamayanlar için yas süreci hiç başlayamadı.

Depremde bazı kişiler ne cenazesine ulaşabildi ne de canlarından bir parça olan kişilerin dirisini bulabildi. Cenaze fotoğrafları ve kimsesizler mezarlıkları arasında "kayıp aileleri" bir iz peşinde.

Enkazlar kalktı, yerlerine yeni binalar yükseliyor; ama onların bekleyişi ilk günkü gibi taze.

"CENNETTEN BİR KÖŞE" Mİ? YOKSA "MEZAR" MI?

Hatay’ın simge yapılarından Rönesans Rezidans’ta eşi Nagihan Meryem ve henüz 16 aylık kızı Esila’yı kaybeden Bulut Özgül, 3 yıldır binlerce otopsi fotoğrafına bakıyor.

Sınır ötesi görevdeyken gelen deprem haberiyle dünyası yıkılan asker baba, yaşadığı dehşeti şu sözlerle özetliyor:

"Biz oradan çocuğumuz rahat etsin diye 'cennetten bir köşe' aldığımızı sanmıştık, meğer kendimize mezardan bir köşe almışız."

Çıkarılan neredeyse tüm cenazeleri teşhis etmesine rağmen eşi ve kızına dair tek bir kanıt bulamayan Özgül, her telefonda bir umut bekliyor.

Bedensel bütünlüğü bozulmuş fotoğraflar arasında ailesini tanımaya çalışmak, onun için bitmek bilmeyen bir işkenceye dönüşmüş durumda.

Özgül, Antalya bölgesinden gelen meçhul bir telefonun ardından ailesinin yaşadığına dair umudunu koruduğunu belirtti.

Bulut Özgül cenazelerini dahi bulamadığı kızının ve eşinin ölümüne neden olanların ceza almasını istiyor.

SUNA ÖZTÜRK'ÜN ADALET MÜCADELESİ

Aynı rezidansta kızı ve iki torununu (biri 8 aylık, diğeri 3 yaşında) kaybeden Suna Öztürk, Rönesans’ın 52 kayıp canı için kurulan platformun öncülerinden oldu.

3 yıl geçmesine rağmen hukuki sürecin ağırlığından ve iddianamelerin tamamlanmamasından şikayetçi olduğunu söyleyen Öztürk şu ifadeleri kullandı;

"Ben bir anneyim, her gün ölüyorum. Adli tıptaki o yanmış kemiklere bakmaya dermanım yok. Sadece bir kemik, sadece çiçek bırakacak bir mezar taşı istiyorum"

BİR MİMARIN İZİNDE ÜÇ YIL

İskenderun’daki Güleryüz Apartmanı’nın enkazından çıkmayan tek kişi 24 yaşındaki mimar Mustafa Batuhan Güleç’ti. Annesi Sema Güleç, 3 yıldır oğlunun DNA’sını hastane hastane, morg morg takip ediyor.

Oğlu için "6 Şubat Deprem Kayıpları Platformu"nu kuran anne Güleç’in artık enkaz başında bekleyeceği bir yer de kalmadı.

Anne güleç, "Oğlumu kaybettiğim enkazda şimdi yeni evler yapılıyor. Artık oraya gidip bekleyemem, önünden geçerken bakamıyorum bile. Tek bir somut iz... Tek isteğim bu." dedi.